"✖박인형~

cassiopeia กลัว..

เหนื่อยจัง ... ขอระบายสักเอนทรี่นะ

ความรู้สึกกดดันมันกลับมาอีกแล้ว แต่มันแตกต่างออกไปจากเดิม

หลายครั้งที่มักรู้สึกได้ถึงความกดดันที่คนอื่นส่งมาให้

แต่ตอนนี้แรงกดดันนั้นกลับมาจากข้างในใจเราเอง เหนื่อยมากเลย

เมื่อคืนคุยกับพี่สาวเรื่องสิ่งที่เกิดขึ้น ณ ตอนนี้

และสิ่งที่รับรู้ได้คือแต่ละคนล้วนกลัวสิ่งที่เกิดขึ้นกันทั้งนั้น

ไม่ว่าสิ่งที่สื่อจะดูเข้มแข็งแค่ไหน ขอยกมือยอมรับด้วยคนว่ากลัว

แต่ละคืนไม่เคยไม่มีคืนไหนไม่คิดถึงวันพรุ่งนี้

กลัวว่าพอหลับตาคนที่เรารักจะหายไปแล้ว กลัวมากมายจริงๆ

ไม่ได้เป็นคนเข้มแข็งขนาดนั้น ยังคงร้องไห้เหมือนวันนั้น

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสอนให้คนคนนี้เข้าใจคำว่าความหวัง

เข้าใจจิตใจของคนที่ใกล้จะตาย แต่ยังอยากหายใจต่อไป

เพื่อรอปาฏิหารย์ที่ไม่รู้ว่าจะมาถึงเมื่อไหร่ รอแม้ว่ามันอาจไม่มีจริง

ไม่อยากจะจากไปเพราะกลัวเหลือเกินว่าหากเดินจากไปแล้ว

เวลาหันกลับมาจะเห็นผู้คนมากมายกำลังร้องไห้อย่างโดดเดี่ยว

เป้ก็เหมือนกัน เหมือนคนที่ไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้จะต้องเจออะไร

จะได้มีคนให้เรารักอีกไหม จะได้มีโอกาสทำอะไรเพื่อเขาอีกรึเปล่า

กลัวว่าถ้าหากเราหมดสิ้นความหวัง คนที่เรารักทั้งห้าคนจะต้องร้องไห้

กลัวว่าตอนที่พวกเขาร้องไห้จะไม่มีใครอยู่เคียงข้างพวกเขาเลย

กลัวว่าพวกเขาจะเจ็บปวดเพราะความเดียวดาย เข้าใจว่ามันเจ็บแค่ไหน

วันนี้ตอนนี้ เรายังมีกันและกัน ฉันยังมีคุณ และคุณก็ยังมีฉัน

ฉันยังสามารถมองเห็นคุณได้จากตรงนี้ ฉันยังสามารถรักคุณได้

ฉันสามารถทำเพื่อคุณ เชื่อใจคุณ เข้าใจคุณ และอวยพรให้คุณ

ฉันยังสามารถตื่นมาในตอนเช้าและได้ยินเสียงของคุณ

แม้ว่าฉันทำได้แค่ฟังมันผ่านลำโพงเท่านั้น เพียงเท่านั้นเอง

แต่สำหรับฉันเพียงเท่านี้ก็ดีเกินพอ แม้ว่าฉันต้องกอดตัวเองร่ำไป

ถึงแม้คุณจะไม่ได้โอบกอดฉันด้วยแขนทั้งสองข้างของคุณ

แต่เสียงเพลงของคุณ ทำนองของคุณ คำพูดของคุณ ความรักของคุณ

มันโอบกอดฉันไว้แล้วที่รัก มันไม่ได้ทำให้ฉันหายหนาวที่กาย

แต่หัวใจของฉันรู้สึกอบอุ่นทุกครั้ง ฉันรู้สึกได้ถึงความรักของคุณ

คุณรักฉันใช่ไหม เหมือนที่ฉันรักคุณ เรารักกันใช่รึเปล่า

"มีคำพูดมากมาย ลอยวนเวียนอยู่ไหนใจผม...

ไม่ว่าฝนจะตก มีหิมะ หรือลมพัดแรง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ในทุกเวที ก็อยากให้เราได้มาเจอกัน

เพราะนั่นเป็นช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน

และผมมีความสุขมาก ทุกคนครับผมรักคุณนะ รักมากๆ"

ฉันก็รักคุณเหมือนกัน ฉันรักคุณมากจริงๆ

ช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกันแม้ว่าคุณจะไม่เห็นฉันเลย

มันมีค่ามาก มันคือเวลาไม่กี่นาทีที่แสนวิเศษ

ฉันยังจำได้ว่าฉันยิ้มมากแค่ไหน ร้องไห้มากแค่ไหน

และฉันยังจดจำคุณได้แม้ว่าเราจะห่างกันไกลเหลือเกิน

และฉันเชื่อว่าช่วงเวลาเหล่านั้นจะกลับมาอีกครั้ง เวลาแสนสุข

"ความจริงใจอันซื่อตรงภายใต้ความเชื่อใจระหว่างเรา

หัวใจของผมจะยังคงเดิม ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

ได้โปรดเชื่อมั่นในทงบังชินกิ..."

ฉันเชื่อคุณ ฉันศรัทธาในตัวคุณเหมือนที่คุณเชื่อและศรัทธาในพวกเรา

ฉันไม่อาจคาดหวังได้ว่าคุณจะร้องเพลงให้ฉันฟังจนกว่าฉันจะไม่ได้ยิน

ฉันไม่อาจนึกภาพชายชราทั้งห้าคนยืนร้องเพลงอยู่บนเวทีได้

เพราะมันคือความจริง มันคือความเป็นจริงที่ฉันต้องเจอใช่ไหม

คำว่า "ตลอดกาล" ไม่ได้หมายความว่า "ตลอดไป"

ตราบใดที่ความรักของเราให้เวลาแก่ฉัน ฉันจะยังคงรักคุณเหมือนที่เคยรัก

ต่อให้คุณอยู่ที่ไหน บนทุ่งหญ้าแสนสวยหรือปากเหวลึก ฉันจะไป

ฉันจะอยู่กับคุณจนกว่าคุณจะไม่ต้องการฉัน 

ฉันจะทำเพื่อคุณจนกว่าคุณจะบอกว่า แคสสิโอเปียคุณทำเพื่อเราพอแล้ว

แต่รู้อะไรไหม ฉันนั้นเป็นเด็กเลี้ยงแกะขี้โกหก

ต่อให้คุณเอ่ยปากไล่หรือเดินหนีฉันไปไกลแค่ไหน

....ฉันก็จะตามคุณไปในทุกๆที่

ต่อให้คุณจะไม่ยิ้มให้ฉันเหมือนเคย

หรือไม่มีเสียงเพลงให้ฉันอบอุ่นหัวใจอีกแล้ว

แต่ขอแค่มีคุณให้ฉันรัก ขอแค่ฉันยังสัมผัสได้ถึงคุณในหัวใจ ก็เพียงพอ

มันอาจฟังดูมากเกินไป แต่หัวใจของฉันมันบอกเช่นนั้น

คำพูดไม่อาจสื่อได้ถึงการกระทำที่ยังไม่เกิดขึ้น แต่ได้โปรดรับรู้ไว้ที่รัก

ฉันไม่อาจตอบคุณหรือใครๆได้ว่าฉันจะรักคุณไปถึงวันที่เท่าไหร่

ฉันไม่อาจรู้ได้ว่าคำว่าตลอดกาลของฉันมันจะสิ้นสุดลงตรงไหน

เหมือนกับที่ฉันไม่อาจรู้ว่าความรักของเราจะเลือนหายไปรึเปล่า

แต่สิ่งที่ฉันรู้คือวันนี้ฉันรักคุณ เชื่อใจคุณ และที่สำคัญที่สุด

ฉันจะไม่มีวันเสียใจกับสิ่งที่ฉันทำไป ฉันจะไม่เสียใจที่รักคุณ

หากแม้วันนั้นมาถึงเพียงฉันลืมตามาในเช้าวันใหม่

ฉันคงร้องไห้ให้กับตัวเองที่ไม่อาจรักษาคุณไว้ได้

แต่รู้อะไรไหมที่รัก น้ำตาเหล่านั้นไม่ได้เกิดจากความเสียใจที่เชื่อใจคุณ

ฉันไม่เสียใจที่่รักคุณ ฉันไม่เสียใจที่เชื่อใจคุณ ไม่เลย

คุณทำให้ฉันภูมิใจเสมอ ไม่เว้นวัน คุณทำให้ฉันรักคุณ ทุกเวลา

แม้แต่ตอนหลับตาหรือแม้แต่ในความฝัน ไม่มีเวลาไหนที่ฉันไม่รักคุณ

อย่าหวาดกลัวไปเลย ฉันและดวงดาวอีกหลายดวงจะช่วยภาวนา

ไม่มีใครปราถนาให้วันนั้นมาถึง ไม่มีใครต้องการเอ่ยคำลา

ฉันไม่เคยศรัทธาอะไรง่ายๆ แต่ฉันเชื่อและศรัทธาในคำว่าเรา

คำพูดของคุณในวันนั้น ว่าทงบังชินกิเกิดจากคนห้าคน

และคำพูดของชิมชางมินที่่บอกว่าเขายินดีจะกลับเป็นเด็กธรรมดา

หากทงบังชินกิไม่ได้เป็นอย่างที่เคยเป็น วันนั้นฉันยังจำได้ดี

หลายคนตั้งคำถามว่าฉันสามารถเชื่อคุณได้มากแค่ไหน

ฉันเองก็ไม่รู้ ฉันรู้แต่ว่าฉันไม่เคยเชื่อใครมากเท่านี้

หลายคนมันบอกให้ฉันเผื่อใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ฉันไม่ทำ

คนอย่างฉัน ขอเชื่ออย่างหมดหัวใจและเจ็บปวดเจียนตายแค่ครั้งเดียว

ฉันขอรักคุณ และเชื่อในตัวคุณให้ถึงที่สุด

เหมือนที่่คุณรักและศรัทธาในพวกเรา

ดาวดวงนี้จะไม่จากทงบังชินกิไปไหน แม้รอบกายจะมีเพียงความหนาวเหน็บ

แม้ว่าดาวหลายดวงจะดับแสงไป แต่ฉันก็ขอส่องแสงให้คุณจนวันสุดท้าย

จนกว่าเราจะเอ่ยคำว่าลาก่อน ฉันจะทำหน้าที่ของฉันให้ดีที่สุด

ฉันจะไม่ยอมมานั่งร้องไห้เสียใจโดยที่ฉันไม่ได้ทำเพื่อรักของเราเลย

ขอให้ฉันได้ทำเพื่อคุณจนสุดความสามารถ ฉันจะทำมัน

ณ เวลานี้ ตอนนี้ ฉันคนนี้เข้าใจแล้ว ฉันรับรู้ถึงมันแล้ว

ทงบังชินกิไม่เคยร้องขออะไรจากแคสสิโอเปีย 

นอกจากความรักและความเชื่อใจในตัวพวกเขา

วันนี้เรายังรักและเชื่อใจในตัวพวกเขาได้

วันนี้ยังคงมีคำว่าเราอยู่ เรามีกันและกัน

เพียงเท่านี้ก็เพียงพอต่อลมหายใจให้ฉันแล้ว

เพียงพอแล้วกับที่ฉันต้องอดทนในทุกๆวัน

คนคนหนึ่งที่เคยเสียผู้เป็นที่รักบอกฉันไว้ว่า

ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว ไม่อาจสร้างความกลัวให้เราได้

มีเพียงใจของเราเท่านั้นที่ทำให้เรากลัวและร้องไห้

อย่าได้หวั่นเกรงกับสิ่งรอบข้าง จงปิดตาและปิดหู

ยามใดที่เราไม่อาจได้ยินหรือพบเห็นสิ่งรอบตัว

ยามนั้นหัวใจและสมองของเราจะทำให้เราเห็น

ศรัทธาในความรักและแสงสว่างจากสิ่งสิ่งนั้น

หากเราปล่อยให้ความกลัวและท้อแท้กัดกินจิตใจ

ยามที่เรากลัวและท้อแท้ เราคงไม่เคยรู้

ว่าคนทั้งห้าคนกลัวและท้อแท้ยิ่งกว่า...

ฉันรักคุณทงบังชินกิ...ฉันจะรอคุณ

อย่าแปลกใจฮะ เวลาเป้เครียดชอบเขียนอะไรระบายแบบนี้เสมอ ฮ่าๆ

มันเพ้อเจ้อและน้ำเน่ามาก แต่มันก็คือความจริงทุกบรรทัดนะ

น้ำตาท่วมคีย์บอร์ด TT TT

นั่งอ่านอีกรอบ ตูเขียนไปได้ยังไง

จุนซู ยูชอน แจจุง ชางมิน ยุนโฮฮยอง ขอกอดหน่อย งื้อ TT TT